Η προσδοκία της αποδοχής


prosdokiaΗ αποδοχή είναι  ένα  συναίσθημα  που ξεκινά  μέσα από τον εαυτό μας και  επεκτείνεται προς τα έξω.

Πολλές φορές γίνεται λόγος για αποδοχή μιας κατάστασης ή ενός προσώπου δίχως να το εννοούμε γιατί ενώ το επιθυμούμε, αδυνατούμε να το στηρίξουμε, επειδή δεν το νιώθουμε συναισθηματικά.

Πόσα κομμάτια του εαυτού μας που κρατούμε καλά κρυμμένα και έχουμε αληθινά αποδεχτεί;

Για πόσες πράξεις ή στάσεις της ζωής μας έχουμε ένοχες ή θυμό;

Πόσο θα θέλαμε να έχουμε αλλάξει κάποια γεγονότα από το παρελθόν;

Έχουμε συγχωρήσει τον εαυτό μας για τα λάθη που έχουμε κάνει και τον κρίνουμε;

Για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε σχέση οικειότητας με τους ανθρώπους γύρω μας, να αποδεχτούμε μια κατάσταση, ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός που κρίνουμε αρνητικό, θα χρειαστεί  να αγκαλιάσουμε και να αποδεχτούμε πρώτα όλα τα κομμάτια του εαυτού μας που τα κρίνουμε ως λάθος.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.

Υπάρχει συνειδητότητα στο παρόν.

Κάθε πράξη, σκέψη, που γεννήθηκε και μετανιώσαμε  ή κρύψαμε, έγινε βάση της συνειδητότητας που είχαμε εκείνη την χρονική στιγμή με εκείνη την  συγκεκριμένη συνειδητότητα.

Εξελισσόμαστε μέσα από την εμπειρία της ζωής μας όσο λάθος κι αν την κρίνουμε.

Κανένα θέμα δεν μπορούμε να λύσουμε στο επίπεδο που το δημιουργήσαμε, είναι αδύνατο να το δούμε επειδή είναι το τυφλό μας σημείο.

Για να μπορέσουμε να δούμε, να συγχωρήσουμε και να αποδεχτούμε, απαραίτητο είναι να αλλάξουμε σημείο αναφοράς, ανεβαίνοντας επίπεδο συνείδησης.

Αυτό προϋποθέτει την αναγνώριση της ευθύνης μας για την εμπειρία που έχουμε δημιουργήσει.

Η πρόθεση, η αγάπη, η  υπομονή και το θάρρος  είναι σημαντικοί παράγοντες  που χρειάζονται για να πλησιάσουμε αυτά τα θαμμένα κομμάτια του εαυτού μας που δεν συγχωρήσαμε και κρύψαμε για να μας αγαπούν και να μας αποδέχονται  έξω.

Χρειάζεται πολλή αγάπη και φροντίδα για να αγκαλιάσουμε τα απομακρυσμένα και πληγωμένα κομμάτια μας.

Κανείς έξω από εμάς δεν μπορεί να θεραπεύσει  ή να γεμίσει κενά που εμείς αρνούμαστε να γεμίσουμε.

Κανένας δεν έχει την δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους  αν εμείς πρώτα δεν μάθουμε να αγαπούμε, να θεραπεύουμε  και να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας.

Καμία σχέση δεν μπορεί να είναι ισότιμη και ισορροπημένη αν εμείς πρώτα δεν μάθουμε να συγχωρούμε και να ισορροπούμε τον εαυτό μας.

Η εξωτερική γαλήνη και η αποδοχή προς τους άλλους προέρχεται από την εσωτερική γαλήνη και αποδοχή του εαυτού μας.

Όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την εμπειρία της ζωής μας, αναλαμβάνουμε την ευθύνη του γονέα που με αγάπη και φροντίδα θα αγκαλιάσει και θα συγχωρήσει τα ανήλικα κομμάτια του εαυτού του, που ήταν απομακρυσμένα και περιορισμένα  γιατί τα έκρινε  ως άσχημα και λανθασμένα.

Δεν μπορούμε να έχουμε κρίση ή προσδοκίες από τις ανήλικες πτυχές του εαυτού μας.

Χρειάζεται μεγάλη αγάπη, υπομονή και αποδοχή για να μεγαλώσουν και να ενηλικιωθούν και μόνο εμείς μπορούμε να τα δώσουμε στον εαυτό μας.

 

Ζωή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s