Μαύρο πιπέρι: Μας κάνει καλό;


Θοδωρής Διάκος
Συντάκτης – Δημοσιογράφος

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το μπαχαρικό και τα πιθανά οφέλη που έχει για τον οργανισμό μας.

Όλοι γνωρίζουν ότι η υπερβολική κατανάλωση αλατιού είναι κακή για την υγεία. Αλλά κανείς δεν μιλάει για το μπαχαρικό που βρίσκεται συνήθως δίπλα του στο τραπέζι: Έχει επίδραση το πιπέρι στην υγεία μας;

Το μαύρο πιπέρι, που στην ουσία είναι τα αποξηραμένα μούρα του φυτού Piper nigrum, αποτελεί μέρος της παραδοσιακής ινδικής ιατρικής εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, το μαύρο πιπέρι χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της επιληψίας.

Η σύγχρονη επιστήμη προτείνει ότι το μαύρο πιπέρι έχει να προσφέρει πράγματι οφέλη για την υγεία, κυρίως ως αποτέλεσμα ενός αλκαλοειδούς που ονομάζεται πιπερίνη – η χημική ουσία που δίνει στο πιπέρι την πικάντικη γεύση του, αλλά και ισχυρό αντιοξειδωτικό.

Η πιπερίνη έχει επίσης αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Η χρόνια φλεγμονή συνδέεται με μια σειρά ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων των αυτοάνοσων νοσημάτων, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα.

Το μαύρο πιπέρι μπορεί επίσης να βοηθήσει τον οργανισμό να απορροφήσει καλύτερα ορισμένες ουσίες, όπως η ρεσβερατρόλη – ένα αντιοξειδωτικό που βρίσκεται στο κόκκινο κρασί, τα μούρα και τα φιστίκια. Μελέτες δείχνουν ότι η ρεσβερατρόλη μπορεί να προστατεύει από καρδιακές παθήσεις, καρκίνο, Αλτσχάιμερ και διαβήτη.

Το πρόβλημα με τη ρεσβερατρόλη είναι ότι τείνει να διασπάται πριν το έντερο μπορέσει να την απορροφήσει. Το μαύρο πιπέρι, ωστόσο, έχει βρεθεί ότι αυξάνει τη «βιοδιαθεσιμότητα» της ρεσβερατρόλης. Με άλλα λόγια, μεγαλύτερη ποσότητα του αντιοξειδωτικού είναι διαθέσιμο για χρήση από το σώμα. Το ίδιο ισχύει και για την σχέση πιπεριού και κουρκουμά, με το πιπέρι να ενισχύει την απορρόφηση της κουρκουμίνης.

Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι το μαύρο πιπέρι μπορεί να βελτιώσει την απορρόφηση της βήτα-καροτίνης, μιας ένωσης που βρίσκεται στα λαχανικά και τα φρούτα, που το σώμα έπειτα μετατρέπει σε βιταμίνη Α. Η βήτα-καροτίνη λειτουργεί ως ισχυρό αντιοξειδωτικό που μπορεί να καταπολεμήσει την κυτταρική βλάβη.

http://www.iatronet.gr

Τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα ίσως παρατείνουν τον πόνο στην μέση


Μιχάλης Θερμόπουλος

Μια νέα μελέτη αμφισβητεί τη συμβατική χρήση στεροειδών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, όπως η ιβουπροφαίνη, για τη θεραπεία του πόνου στην μέση, όταν η άσκηση και άλλες θεραπείες χωρίς φάρμακα δεν λειτουργούν αμέσως.

Αυτά τα φάρμακα προσφέρουν ανακούφιση από τον οξύ πόνο, αλλά μπορεί στην πραγματικότητα να αυξήσουν τις πιθανότητες του ατόμου να αναπτύξει χρόνιο πόνο, αναφέρει η σχετική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Science Translational Medicine.

Η μελέτη δείχνει ότι η φλεγμονή είναι ένα φυσιολογικό μέρος της ανάρρωσης από έναν επώδυνο τραυματισμό και ότι η αναστολή της φλεγμονής μπορεί να καταστήσει πιο δύσκολο το να αντιμετωπιστεί ο χρόνιος πόνος.

“Εδώ και δεκαετίες είναι καθιερωμένη ιατρική πρακτική η θεραπεία του πόνου με αντιφλεγμονώδη φάρμακα”, δήλωσε ο Jeffrey Mogil, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο McGill. “Αλλά διαπιστώσαμε ότι αυτή η βραχυπρόθεσμη λύση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμα προβλήματα”.

Οι ερευνητές εξέτασαν τον πόνο στην μέση επειδή είναι συνηθισμένος: το 25% των ενηλίκων των ΗΠΑ λένε ότι είχαν οσφυαλγία τους προηγούμενους τρεις μήνες, σύμφωνα με το CDC. Η οξεία οσφυαλγία ορίζεται ότι διαρκεί λιγότερο από έναν μήνα, ενώ η χρόνια οσφυαλγία διαρκεί περισσότερο από 3 μήνες.

Εξετάζοντας δείγματα αίματος, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι, των οποίων ο πόνος στην μέση είχε επιλυθεί, είχαν υψηλή φλεγμονή που προκλήθηκε από ουδετερόφιλα, έναν τύπο λευκών αιμοσφαιρίων που βοηθά το σώμα να καταπολεμήσει τις λοιμώξεις.

«Τα ουδετερόφιλα κυριαρχούν στα πρώιμα στάδια της φλεγμονής και θέτουν τις βάσεις για την αποκατάσταση της βλάβης των ιστών. Η φλεγμονή έχει λόγο που εμφανίζεται και φαίνεται ότι είναι επικίνδυνο να παρέμβουμε σε αυτήν», δήλωσε ο Mogil.

Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι ο αποκλεισμός των ουδετερόφιλων σε ποντίκια παρατείνει τον πόνο στα ζώα έως και 10 φορές. Ο πόνος επίσης παρατάθηκε όταν στα ποντίκια χορηγήθηκαν αντιφλεγμονώδη φάρμακα και στεροειδή.

Το Πανεπιστήμιο McGill ανέφερε ότι υπάρχουν και άλλες μελέτες που υποστηρίζουν αυτά τα ευρήματα. Μια ανάλυση σε 500.000 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξε ότι όσοι έπαιρναν αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τον πόνο είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν πόνο 2 έως 10 χρόνια αργότερα.

Αν και λένε ότι η μελέτη τους υποδηλώνει ότι είναι καιρός να επανεξεταστεί ο τρόπος αντιμετώπισης του πόνου, οι ερευνητές ζήτησαν κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους, όχι μόνο παρατηρήσεις ατόμων με οσφυαλγία.

Πηγές: https://www.mcgill.cahttps://www.rxlist.com

φωτό: iStock

http://www.iatropedia.gr

Γιατί αποζητώ την προσοχή των άλλων; Η ναρκομανία της αποδοχής


Αρθρογράφος: Παναγιώτα Ντελιοπούλου

Καμιά συμπεριφορά δεν είναι αυτή που φαίνεται. Βλέπουμε με τα μάτια μας ανθρώπους που διψούν να κλέβουν τις εντυπώσεις, που δείχνουν προκλητικοί, χειριστικοί, που δραματοποιούν σαν θεατρίνοι τις καταστάσεις, και άλλους που κολακεύουν συνεχώς το Εγώ τους. Ποια είναι όμως η άλλη όψη του νομίσματος; Πώς μοιάζει ο πραγματικός εσωτερικός εαυτός τους;

Η συναισθηματική νοημοσύνη της κοινωνίας απέναντι στο τραύμα

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία, που κανείς δεν μας έχει εκπαιδεύσει να αναγνωρίζουμε  αλλά και να θεραπεύουμε τα τραύματά μας, είτε είναι μικρά είτε μεγάλα. Ακόμη, δεν είμαστε εκπαιδευμένοι να προσεγγίζουμε και να αντιμετωπίζουμε με ευαισθησία τα τραύματα των άλλων.

Μπορεί να έχουμε άγνοια, έλλειψη ενοχής και ενσυναίσθησης στους συνανθρώπους που εκφράζουν μια ευαλωτότητα, νιώθουμε αμήχανοι όταν κάποιος σκέφτεται και συμπεριφέρεται δυσλειτουργικά, και ως εκ τούτου γινόμαστε παθητικοί θεατές, δειλιάζουμε να εκφράσουμε την άποψή μας, εθελοτυφλούμε, ή από την άλλη κατηγορούμε, ασκούμε κριτική χαρακτηρίζοντας κάποιους με ταμπέλες.

Η εδραιωμένη αδιαφορία για την επαναδιευθέτηση τόσο των προσωπικών τραυμάτων μας, όσο και των άλλων, όχι απλώς διαιωνίζει τις συνέπειες των προβλημάτων μας αλλά μας κακοποιεί περισσότερο.

Όλα αυτά είναι δείγματα της συναισθηματικής νοημοσύνης μιας κοινωνίας, και αν είμαστε βουτηγμένοι στα δικά μας εσωτερικά κενά τότε αδυνατούμε να αντιληφθούμε τα διαφορετικά κενά που αντιμετωπίζουν και οι άλλοι.

Η πηγή του προβλήματος

Γιατί, λοιπόν, κάποιος αποζητά συνεχώς την προσοχή των άλλων; Τι μέσα χρησιμοποιεί για να το πετύχει; Τι θέλει να κερδίσει;
Μιλάει ένας ιδιόρρυθμος χαρακτήρας; Μια διαταραγμένη προσωπικότητα; Είναι οι φόβοι και οι ριζωμένες ανασφάλειες που θέλουν να ακουστούν;

Ότι και αν ισχύει για έναν άνθρωπο, το κυνήγι της προσοχής και αποδοχής δείχνει μια συγκεχυμένη πεποίθηση του ‘τι πραγματικά χρειάζομαι από το τι θέλω’.  Κάθε φορά που το άτομο νιώθει να χρειάζεται την προσοχή και τελικά την παίρνει, η συμπεριφορά του ενισχύεται, νιώθει την ανταπόδοση και θέλει και άλλο. Θέλει και άλλο γιατί ο τρόπος που το κάνει βρίσκει ανταπόκριση, νιώθει άξιος, και όλη αυτή η αίσθηση εξαπλώνεται σε άλλους ανθρώπους, σε άλλους τομείς, όπως κάνει ο εθισμός.

Η δόση για έναν εθισμένο είναι το κέρδος της προσοχής για έναν τραυματισμένο ψυχικά άνθρωπο, λαμβάνει ενέργεια, ψυχική ανάταση, ενθουσιασμό, παρόλο που ο εθισμένος βιώνει έπειτα την ενοχή, ενώ στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι απαραίτητο.

Η Συναισθηματική στέρηση
Το πρότυπο της στέρησης που εδραιώθηκε στο νου μας από τα παιδικά βιώματά μας, από την ποιότητα σχέσεων με τους γονείς, είναι πολύ ισχυρό, γεννώντας περιοριστικές και δυσλειτουργικές πεποιθήσεις, οι οποίες εκφράζονται σήμερα ως
Η ανάγκη μου δεν θα εκπληρωθεί, αφού κανείς δεν νοιάζεται πραγματικά για μένα,
Είναι ανώφελο να ζητάς από τους άλλους,
Χρειάζομαι έναν σύντροφο για να νιώσω ευτυχισμένη,
Αν ήμουν πιο γοητευτικός δεν θα με χώριζαν οι κοπέλες μου,
Δεν ξέρω αν με δέχονται οι παρέες μου για αυτό που είμαι.
Όλοι ψάχνουν κάτι, όλοι χρειάζονται κάτι για να είναι ‘κάποιοι’. Και ποιοι θέλουν να είναι; Σίγουρα όχι το φοβισμένο και αγχωμένο παιδί που παραμελούσε η μητέρα, σίγουρα όχι το παιδί που βίωνε την απουσία αγάπης και υποστήριξης επειδή οι γονείς δούλευαν συνέχεια και δεν είχαν χρόνο για εκείνο, σίγουρα όχι το παιδί που ζούσε με το φόβο μην απορριφθεί από την αυστηρή μητέρα που το ήθελε ικανό και άριστο σε όλα, και σαφώς όχι το παιδί που οι γονείς του πήραν διαζύγιο ή το κακοποιούσαν συναισθηματικά, σωματικά ή λεκτικά.
Το πρότυπο του αρχικού πόνου που μας ακολουθεί
Ως ενήλικες αναβιώνουμε ένα πρότυπο «αρχικού πόνου», προβαίνοντας σε ένα υπερξόδεμα προσπάθειας να το εξολοθρεύσουμε.
Αν ένα παιδί δεχόταν άσχημα σχόλια και κριτική για τα κιλά του, βιώνοντας την απόρριψη, προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή και αρχίζει και ντύνεται προκλητικά, ή κάνει στυλιστικές επιλογές για να ξεχωρίζει.
Ένα παιδί που βίωνε την έλλειψη προσοχής από γονείς ή φίλους, μπορεί να ψάχνει το υποκατάστατο στα social media, θέλοντας οι άλλοι να μάθουν που πηγαίνει με αλλεπάλληλα check-in, αυξάνοντας τα likes, γιατί όσα like κερδίζει τόσο δυνατός και αποδεκτός νιώθει.
Οι online haters, που μέσα από την ασφάλεια της ανωνυμίας τους ξεσπούν το θυμό τους, την προδοσία ή επικριτικότητα των γονιών, με σχόλια και ενέργειες που αποδυναμώνουν την ευτυχία ή την επιτυχία των άλλων, για να πάρουν αξία και προσοχή. 
Ένα παιδί που μεγάλωσε στην αγωνία μη το εγκαταλείψει η μαμά του, μη το μαλώσει, γίνεται ένας χειριστικός ενήλικας, επιθετικός, που μέσα από την τοξικότητα που διασπείρει στους άλλους, (συναισθηματικοί εκβιασμοί, υποτίμηση, εγωισμός) ανεβάζει τον εαυτό του για να έχει τους άλλους από κάτω του, παίρνοντας την αξία που χρειάζεται.
Το αίτημα για προσοχή στα ψυχολογικά προβλήματα
«Φοβάμαι, πονάω, χρειάζομαι βοήθεια αλλά δεν ξέρω πώς να τη ζητήσω με κατανοητό και κοινωνικά αποδεκτό τρόπο».
Αυτός είναι ο υπαρξιακός προβληματισμός που κρύβεται συχνά πίσω από τις ψυχικές διαταραχές. Το αίτημα για προσοχή, για τρυφερότητα, για αποδοχή, για λίγη αγάπη χωρίς προϋποθέσεις, είναι αυτό που υποβόσκει, αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο να συμπεριφέρεται με ανάρμοστο τρόπο, με αυτοκαταστροφικότητα, με τοξικότητα.
Κάθε φορά με την συμπεριφορά τους υπενθυμίζουν τόσο στον εαυτό τους όσο και στους άλλους που θέλουν να τους δουν ότι κάτι χρειάζονται και δεν το έχουν.
Βλέπουμε έναν εθισμένο με τη σύριγγα, έτοιμος να χαθεί στη γαλήνη της ηρωίνης, εκείνη που μοιάζει με την αναντικατάστατη σωματική και ψυχική ικανοποίηση της μητρικής αγκαλιάς, της μητρικής μυρωδιάς.
Βλέπουμε έναν αλκοολικό με άδειο το μπουκάλι να έχει καταπιεί όλον το καταπιεσμένο θυμό του. Ακούμε στις ειδήσεις, κάθε τόσο και λιγάκι, οργισμένους νέους να σπάνε βιτρίνες, να κάνουν φασαρίες στους δρόμους, να προκαλούν ζημιές στις περιουσίες των άλλων, εκτονώνοντας μια βαθύτερη απόγνωση σε ψυχικά αδιέξοδα.
Οι έφηβοι και οι νέοι που αυτό-τραυματίζονται απομονωμένοι στο δωμάτιό τους, χαράζουν πάνω τους το ‘προσέξτε με, πονάω’, παίρνοντας μια πρόσκαιρη ανακούφιση μέσα από έναν τρόπο να νιώσουν ζωντανοί, ‘πονάω, άρα υπάρχω’.
Στις διαταραχές προσωπικότητας το αίτημα για την προσοχή των άλλων βροντοφωνάζει με διαφορετικούς τρόπους, όπως στην μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας, όπου οι κυκλοθυμίες είναι πολύ έντονες, και όταν φοβούνται ότι οι άλλοι τους εγκαταλείψουν γίνονται χειριστικοί ακόμη και με επικίνδυνα μέσα. Όπως και στην ιστριονική διαταραχή, το αίτημα μέσα από τη σαγήνη, την υπερβολική εγγύτητα που αναπτύσσουν με τους άλλους και την τάση να δραματοποιούν τις καταστάσεις, είναι μορφές χειριστικότητας για να βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής.
Άλλες ψυχικές δυσλειτουργίες που κρύβουν το αίτημα της προσοχής, μπορεί να είναι ένας αγχώδης – τελειομανής τύπος που επιδεικνύει συνεχώς τα επιτεύγματά του και το κοινωνικό status, απορρίπτοντας από μέσα του την εσωτερική φωνή του «είσαι άχρηστος, πως θα τα καταφέρεις, δεν το κάνεις καλά, δες τι έκανε ο αδερφός σου εσύ γιατί δεν μπορείς;».
Η αυτοθυσιαζόμενη μητέρα, που υπερβαίνει τις δυνάμεις της να εξυπηρετεί τις ανάγκες των παιδιών της, ώστε να παίρνει αξία, να βρίσκεται στο επίκεντρο, να νιώθει ότι οι άλλοι της χρωστάνε, να γεμίζει την μοναξιά της, να εξουδετερώσει τον φόβο μην την εγκαταλείψουν και τα παιδιά της.
Με όλους αυτούς τους δυσλειτουργικούς τρόπους, ο καθένας δηλώνει το προσωπικό του τραύμα, την πληγωμένη αυτοεκτίμηση, την ματαίωση που έχει νιώσει και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους γύρω του. Ανασταλτικές πεποιθήσεις που μας αφαιρούν μακροπρόθεσμα τη δύναμη και την αντιληπτική ικανότητα του να σκεφτόμαστε και να συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που μας αξίζει.
Αν δεν έχουμε πάρει την ικανοποίηση και την προσοχή από τους γονείς ως παιδιά, θα ψάχνουμε να την βρούμε με άλλους τρόπους να τη  κερδίσουμε. Γιατί από την αποδοχή και τη  αγάπη της μητέρας πλάθουμε την ταυτότητά μας, τα όρια μας, την αυτοεκτίμηση, το εάν αξίζουμε να μας αγαπάνε και αν είμαστε επιθυμητοί.
Το μυαλό μας από εχθρός μπορεί να γίνει φύλακας άγγελος, εάν εμείς οι ίδιοι συνειδητοποιήσουμε με τι μέσα αποζητούμε την προσοχή από τους άλλους, εάν μας νοιάζει υπερβολικά η γνώμη και η εικόνα των άλλων για εμάς, εάν αποκτούμε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, εάν οι εμπειρίες του παρελθόντος μας καταδιώκουν και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το θυμό, την απογοήτευση και την χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Διότι, δεν μας περιορίζουν οι άλλοι, ούτε οι καταστάσεις. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας περιορίζουν να ζήσουμε  ελεύθεροι από τους φόβους. Η δυστυχία είναι πολλές φορές δικιά μας επιλογή.
Εξάρτηση από την αγάπη: Το αίτημα προσοχής στις σχέσεις
Η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος που αγαπώ είναι πιθανόν να με εγκαταλείψει, εμφυτεύθηκε από πολύ νωρίς, που όντας παιδί είχε έναν γονιό απόμακρο, αδιάφορο, που δεν κάλυπτε υπεύθυνα και με συνέπεια τις ανάγκες του, που δεν παρείχε επαρκή φροντίδα και συναισθηματική προστασία, ή που από τη μια «έπνιγε με αγάπη» το παιδί και την άλλη το παραμελούσε  ή το απειλούσε επειδή μπορεί να ήταν αντιδραστικό ή απείθαρχο.
Ένα πρότυπο γονιού που είναι αυτοαπασχολούμενος με τα προσωπικά του προβλήματα και δεν δείχνει σταθερότητα στην εκδήλωση αγάπης και προσοχής προς το παιδί του, γεννά τις πρώιμες αμφιβολίες.
Αυτές οι εμπειρίες έχουν εγκατασταθεί στο μυαλό, έχουν σχηματισθεί οι πρώτες πεποιθήσεις του παιδιού για τον εαυτό του, «δεν αξίζω την αγάπη, φοβάμαι ότι θα απορριφθώ», οι οποίες με το πέρας του χρόνου γενικεύονται, «ο γονιός μου ήταν έτσι, άρα όλοι είναι έτσι», «αν ο πατέρας μου ήταν απών, φοβάμαι ότι και ο άνδρας μου θα φύγει».
Η μηχανική αντίδραση κάποιου, λοιπόν, να προσκολληθεί σε ένα σημαντικό άτομο εξηγείται μέσα από τον φόβο μην τον εγκαταλείψει, θεωρώντας τον απαραίτητο για την ζωή του.  Έτσι, η εξαρτημένη αγάπη μας λέει «χρειάζομαι τον άλλον, για να νιώσω καλά, για να είμαι χαρούμενος, ολοκληρωμένος».
Οι φόβοι πίσω από την εξάρτηση
Η αναζήτηση της προσοχής γίνεται αυτοσκοπός για το ευάλωτο άτομο, προσπαθώντας να διαβεβαιώνει συνεχώς ότι η σχέση είναι μόνιμη, ότι ο/η σύντροφος είναι αποκλειστικά δικός του, ότι τον αγαπάει και δεν θα τον αφήσει ποτέ.
Ιστορίες που περιέχουν σκηνές ζηλοτυπίας, διαρκή έλεγχο για το που πάει ο σύντροφος, τι κάνει, με ποιους συναναστρέφεται, γιατί βγαίνει μόνος, η γκρίνια και τα παράλογα παράπονα, και όχι σπάνια η υστερία είναι συνηθισμένα διέξοδα προκειμένου να εισακουστούν τα αιτήματα. Αιτήματα όπως, «φοβάμαι να είμαι μόνος, και κάνω τα πάντα για να σε έχω δίπλα μου».
Σε πιο ακραίες καταστάσεις, το άτομο αποζητά την προσοχή μέσω απειλών, όπως «θα κάνω κακό στον εαυτό μου», «θα σε συκοφαντήσω στους φίλους σου», μπορεί να λέει ψέματα που θα κινητοποιήσουν το σύντροφο να έρθει πιο κοντά του όπως «είμαι άρρωστος, δεν νιώθω καλά», «είχα ένα σοβαρό ατύχημα», ή ακόμη μια ψεύτικη εγκυμοσύνη ή απώλεια, και μπορεί ακόμη να φτάσει και στο σημείο να αυτό-τραυματίζεται.
Επίσης, ένας σύντροφος μπορεί να γίνει κουραστικός όταν μιλάει συνεχώς για τα προβλήματά του, δημιουργώντας ένα αίσθημα αυτολύπησης, γιατί αποζητά υποσυνείδητα την φροντίδα των άλλων.
Κατά έναν λοιπόν, ειρωνικό τρόπο, οι άνδρες ή γυναίκες που κυνηγούν τους συντρόφους τους, καταλήγουν μόνοι και τελικά ο χειρότερος φόβος τους γίνεται πραγματικότητα.
Γιατί το φοβισμένο άτομο υλοποιεί την αυτοεκπληρούμενη προφητεία του  και ενισχύει τη ρίζα της αρχικής αντίληψης που έχει σχηματισθεί στο μυαλό «οι άνθρωποι με εγκαταλείπουν».
«Θα ήθελα έναν άνδρα ή μια γυναίκα, αλλά δεν τον/την χρειάζομαι οπωσδήποτε για να μπορέσω να ζήσω. Έχω κάνει σημαντικά πράγματα και μόνος μου, χωρίς βοήθεια. Έχω και άλλους ανθρώπους στη ζωή μου, δεν είμαι εντελώς μόνος. Επιθυμώ πράγματα και σχέσεις, αλλά δεν μπορούν να γίνουν τόσο σημαντικά ώστε η ζωή να χάσει το νόημά της εάν δεν τα αποκτήσω.»
Αυτή είναι μία αντιπρόταση απέναντι στις διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις και τις αρνητικές σκέψεις που διακατέχει ένας εξαρτημένος σύντροφος.
Από το επίκεντρο της προσοχής… στο βάθος
Αναμφίβολα, λίγο ή πολύ, συνειδητά ή όχι, προσπαθούμε και εμείς οι ίδιοι να περιποιηθούμε τον εαυτό μας, να τον φροντίσουμε, να τον γλυκάνουμε, λόγω συναισθηματικών στερήσεων, μέσα από διάφορα υποκατάστατα όπως, η υπερκατανάλωση λιχουδιών, οι σπάταλες αγορές, το φαγητό. Κάτι μας λείπει, μπορεί να είναι κάτι αθώο, αλλά κάτι χρειαζόμαστε για να αισθανθούμε πλήρεις.
Είτε στρεφόμαστε προς τον εαυτό μας με καταστροφικές συμπεριφορές, είτε φοράμε ασυνείδητα ένα προσωπείο για να ρίξουμε τα βλέμματα των άλλων πάνω μας, οι ανασφάλειες και οι αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας πνίγουν. Οι σχέσεις μας, οι συμπεριφορές μας καθρεφτίζουν έναν φαύλο κύκλο που αρχίζει από τον φόβο απόρριψης, εγκατάλειψης, αναξιότητας και καταλήγει στην επιβεβαίωση αυτών. ΄
Άνθρωποι εμπιστεύονται τις σκέψεις τους, αυτά που νομίζουν ότι αξίζουν, προδιαγράφουν το μέλλον τους, κινούνται στο όλα ή τίποτα, ανέχονται μια τοξική κατάσταση ενώ δεν βγάζει πουθενά, γιατί το μεγάλωμά τους, τους τα έχει διδάξει. Μαθαίνουμε από αυτά που ζούμε και υποφέρουμε πολλές φορές.
Όμως, μπορούμε να ξεμάθουμε αυτά που ζούμε, να θεραπευτούμε από τα τραύματά μας, να απεγκλωβιστούμε από τις ανασφάλειες που πλάθουν την πραγματικότητά μας, και να κοιτάξουμε στο βάθος τι μας κάνει να χρειαζόμαστε κάποιον ή να δεσμευόμαστε σε καταστάσεις για να νιώθουμε άξιοι προσοχής.
Το κάθε πρόβλημα κρύβει και το κλειδί της λύσης. Το κλειδί για τον καθένα έχει ένα μοναδικό σχήμα επίγνωσης και συνειδητότητας. Και η επίγνωση είναι αυτή που λυτρώνει.

http://www.psychology.gr

Έτσι θα καταφέρετε να μειώσετε την ζάχαρη


VITA TEAM

Μερικές από τις καλύτερες συμβουλές των ειδικών για να καταφέρετε να μειώσετε την ζάχαρη.

Αν και κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του προτιμήσεις, σίγουρα μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι δύσκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε μια γλυκιά γαστρονομική.. παρασπονδία. Μάλιστα, ερευνητές επισημαίνουν ότι ως ενήλικες τείνουμε να καταναλώνουμε ακόμα περισσότερα γλυκά, συγκριτικά με το παρελθόν, από την έναρξη της πανδημίας του κοροναϊού.

Πώς θα μειώσουμε την ζάχαρη;

Δυστυχώς η υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης έρχεται και με μειονεκτήματα, από την αύξηση του κινδύνου εμφάνισης καρδιακών παθήσεων έως στην αύξηση του σωματικού βάρους, ζητήματα που μπορούν να επηρεάσουν συνολικά την υγεία σας.

Για να προσδιορίσετε εάν ένα τρόφιμο περιέχει πρόσθετη ζάχαρη, θα πρέπει να έχετε υπόψη σας ποια συστατικά προστίθενται. Μαζί με την κοινή ζάχαρη, τα ακόλουθα είδη θεωρούνται πρόσθετα σάκχαρα:

  • Μέλι.
  • Σιρόπια.
  • Καστανή ζάχαρη.

Υγιεινή αντικατάσταση

Όταν η επιθυμία σας για γλυκό «χτυπάει κόκκινο» σίγουρα θα κατευθυνθείτε στην σοκολάτα ή κάποιο άλλο comfort food. Ωστόσο, μπορείτε να απολαύσετε ένα γλύκισμα, χωρίς να «φορτώνεστε» την επιπλέον ζάχαρη που περιέχει.

Αυτό μπορείτε να το καταφέρετε αντικαθιστώντας τα επεξεργασμένα γλυκά με σνακ φρούτων, όπως οι σταφίδες ή οι μεσαίου μεγέθους χουρμάδες, που αποτελούν φυσικά γλυκά, χωρίς την πρόσθετη ζάχαρη. Επιπλέον, αυτά τα φρούτα είναι μια φυσική πηγή ινών και καλίου για να σας δώσει το ενεργειακό boost που χρειάζεστε, διατηρώντας την υγεία σας σε καλά επίπεδα.

Καλύτερα τα φρέσκα φρούτα

Ορισμένες ποικιλίες φρούτων είναι καλύτερες επιλογές από άλλες. Ενώ τα κονσερβοποιημένα φρούτα μπορεί να είναι μια θρεπτική επιλογή, πολλές ποικιλίες αναμιγνύουν τα φρούτα με σιρόπια, δηλαδή πρόσθετα σάκχαρα.

Τα φρέσκα και κατεψυγμένα φρούτα, από την άλλη, έχουν την δική τους φυσική γλυκύτητα, χωρίς την πρόσθετη ζάχαρη. Αν και πρόσφατη επιστημονική μελέτη αναφέρει ότι τα αποξηραμένα φρούτα μπορούν να καλύψουν τα διατροφικά μας κενά, βελτιώνοντας την ποιότητα της διατροφής μας, θα ήταν καλύτερο να επιλέγουμε τα φρέσκα ή κατεψυγμένα τρόφιμα.

Προσοχή στα ροφήματα

Επίσης σημαντικό να προσέχουμε τα ροφήματα που πίνουμε καθημερινά, καθώς αν πίνουμε τον καφέ μας γλυκό και καταναλώνουμε τουλάχιστον δύο καφέδες την ημέρα, τότε η πρόσληψη της ζάχαρης αυξάνεται εκθετικά.

Αν είστε λάτρεις των χυμών φρούτων, τότε στραφείτε προς τους φυσικούς, που είναι απολαυστικοί και γεμάτοι θρεπτικά συστατικά. Μην ξεχνάτε το τσάι όπως και το νερό σας για να διατηρήστε ενυδατωμένοι κάθε στιγμή της ημέρας.

http://www.vita.gr

Ρευματοειδής αρθρίτιδα: Ένα πολύ σημαντικό βοήθημα για τη θεραπεία


ΓΡΑΦΕΙ: ΕΛΕΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ

Ο ασθενής μαζί με το γιατρό του μπορούν να πάρουν καλύτερες αποφάσεις για τη θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα.

Ένα συχνό πρόβλημα που παρουσιάζεται στους ασθενείς με χρόνια νοσήματα, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, είναι ότι συχνά σταματούν τη φαρμακευτική τους αγωγή αφότου νιώσουν καλύτερα. 

Οι γιατροί το γνωρίζουν αυτό και πιστεύουν -όπως άλλωστε έχουν δείξει και διεθνείς έρευνες- πως όταν ο ασθενής είναι καλά ενημερωμένος και συμμετέχει και αυτός στη λήψη των αποφάσεων για τη θεραπεία του τότε υπάρχει καλύτερη «συμμόρφωση». Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής παίρνει τα φάρμακά του σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού και δεν τα σταματά ή τα παραλείπει. Πώς όμως μπορεί να γίνει ο ασθενής συμμέτοχος στη λήψη αποφάσεων; 

Ένα σημαντικό βοήθημα για τους ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα

Το Βοήθημα Λήψης Απόφασης για τις θεραπείες της Ρευματοειδούς Αρθρίτιδας, που είναι διαθέσιμο σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή στην ιστοσελίδα του προγράμματος: www.decisionaid.uniwa.gr, είναι το πρώτο που προσφέρεται σε ασθενείς στην Ελλάδα και σχεδιάστηκε με όραμα την ενδυνάμωση και τη βελτίωση ποιότητας ζωής των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα. Στην ιστοσελίδα του προγράμματος οι  πολίτες μπορούν να βρουν χρήσιμες πληροφορίες και να συμπληρώσουν απλές ερωτήσεις που θα τους βοηθήσουν να κατανοήσουν ποιες θεραπείες υπάρχουν διαθέσιμες, ποια είναι τα οφέλη και οι κίνδυνοι από κάθε θεραπεία, ποια θεραπεία ταιριάζει καλύτερα στις προτιμήσεις και τον τρόπο ζωής τους και στη συνέχεια εφόσον το επιθυμούν να εκτυπώσουν όλο το βοήθημα ή μέρος των ερωτήσεων και να τις συζητήσουν με τον γιατρό τους.

Τα βοηθήματα λήψης απόφασης (patient decision aids), έχουν αναπτυχθεί διεθνώς από πολλούς οργανισμούς  υγείας και έχουν αναδειχθεί ως αποτελεσματικά εργαλεία στο πλαίσιο της συμμετοχικής λήψης απόφασης, της διαδικασίας στην οποία οι κλινικοί γιατροί ενημερώνουν διεξοδικά τους ασθενείς για τα καλύτερα διαθέσιμα θεραπευτικά δεδομένα και προσεγγίσεις, ώστε να ενδυναμώνονται σε επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων για να αποφασίζουν για την υγεία τους. 

Τα παραπάνω παρουσιάστηκαν σε συνέντευξη τύπου με αφορμή την έκδοση του βοηθήματος. 

«Η συμμετοχή των ασθενών στη λήψη απόφασης μετά από διεξοδική ενημέρωση από τους γιατρούς τους είναι βασική προϋπόθεση για τα χρόνια νοσήματα, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Η αύξηση των διαθέσιμων καλών επιλογών για την αντιμετώπιση της τα τελευταία χρόνια κάνουν πιο επιτακτική την ανάγκη της επιλογής της καλύτερης δυνατής αγωγής για κάθε ασθενή. Σε αυτή τη διαδικασία η συμμετοχή του ασθενή βελτιώνει το αποτέλεσμα ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα τον ασθενή. Το Βοήθημα Λήψης Απόφασης για τις θεραπείες της Ρευματοειδούς Αρθρίτιδας που παρουσιάζεται σήμερα, με απλή και εύληπτη γλώσσα και παραστατικά γραφήματα ενημερώνει υπεύθυνα τον ασθενή χωρίς να τον κουράζει με περιττές λεπτομέρειες.  Αυτό έγινε εφικτό χάρις στη στενή συνεργασία ασθενών, νοσηλευτών, γιατρών και επιστημόνων της επικοινωνίας που οδήγησε στη δημιουργία αυτού του πρωτότυπου βοηθήματος. Το βοήθημα ανοίγει μια νέα εποχή στην  ενημέρωση και ενεργό συμμετοχή του ασθενή στη φροντίδα του καλύπτοντας ένα σημαντικό κενό στη σύγχρονη ιατρική πράξη», σχολίασε ο Δημήτριος Μπούμπας, Καθηγητής Παθολογίας – Ρευματολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) και Πρόεδρος Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας.

Η Επιστημονική Υπεύθυνη του προγράμματος κ. Έφη Σίμου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Επικοινωνίας και ΜΜΕ στη Δημόσια Υγεία του Τμήματος Πολιτικών Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής επισήμανε μεταξύ άλλων: «Η ανάπτυξη, ο σχεδιασμός και η δημιουργία του βοηθήματος λήψης απόφασης έγινε με βάση συστηματικές βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις αντίστοιχων βοηθημάτων διεθνώς, σύμφωνα με τα πρότυπα της International Patient Decision Aid Standards (IPDAS) Collaboration και βασίστηκε στη στενή συνεργασία γιατρών, νοσηλευτών και ασθενών. Τα βοηθήματα λήψης απόφασης μπορούν να βοηθήσουν και να ενδυναμώσουν τους ασθενείς να πάρουν αποφάσεις για την υγεία τους, που βασίζονται στην κατανόηση των πληροφοριών, να αναπτύξουν και να διατηρήσουν καλύτερη επικοινωνία με τους γιατρούς και να διαχειριστούν αποτελεσματικότερα τα συμπτώματα και τις επιπλοκές μιας ασθένειας. Η γνώση, η κατανόηση και τα θετικά αποτελέσματα στην έκβαση μιας ασθένειας μπορούν να βελτιωθούν, όταν οι γιατροί δίνουν στον ασθενή ενεργό ρόλο στη φροντίδα της υγείας του και λαμβάνουν υπόψη τις εξατομικευμένες ανάγκες και προτιμήσεις του».

Από την πλευρά της, η κ. Ευαγγελία Καταξάκη: Πρόεδρος της Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας και Επαγγελματικής Ένωσης Ρευματολόγων Ελλάδας (Ε.Ρ.Ε.), σχολίασε: «Η συμμετοχική λήψη απόφασης είναι μια πρακτική με αποδεδειγμένα πλεονεκτήματα, όταν λειτουργεί σωστά. Εργαλεία όπως τα βοηθήματα λήψης απόφασης πετυχαίνουν αυτό ακριβώς, καθιστούν δηλαδή εφικτή την εφαρμογή της συναπόφασης. Όχι μόνο επειδή υποστηρίζουν τον γιατρό στο έργο της διεξοδικής και έγκυρης ενημέρωσης του ασθενούς, αλλά κυρίως επειδή εξοπλίζουν τον ασθενή με ένα ευρύ φάσμα πληροφορίας και του επιτρέπουν να προσεγγίσει πραγματικά εξατομικευμένα τις διαθέσιμες επιλογές».

Η Πρόεδρος της Ομοσπονδίας «ΡΕΥΜΑΖΗΝ» κ. Κατερίνα Κουτσογιάννη δήλωσε: «Η ανάγκη να λαμβάνονται υπόψη κατά την επιλογή της θεραπείας οι απόψεις, οι ιδιαιτερότητες και οι προτιμήσεις των ασθενών είναι εδώ και χρόνια καταγεγραμμένη και καλά τεκμηριωμένη διεθνώς. Γενικότερα, είναι ιδιαίτερα σημαντικό ο ασθενής να συμπεριλαμβάνεται στη θεραπευτική διαδικασία, όχι μόνο με στόχο αυτή να είναι προσαρμοσμένη στις δικές του ανάγκες και προσδοκίες, αλλά και επιπλέον επειδή έτσι αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες συμμόρφωσης του ασθενούς. Ο ασθενής που είναι ικανοποιημένος από την όλη διαδικασία έχει αποδειχθεί και με μελέτες ότι είναι πιθανότερο να είναι και πιο τυπικός στην τήρηση της θεραπείας».

Το πρόγραμμα τελεί υπό την Αιγίδα της Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας και Επαγγελματικής Ένωσης Ρευματολόγων Ελλάδας (Ε.Ρ.Ε.), και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Ασθενών, Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Παιδιών με Ρευματικά Νοσήματα (ΡΕΥΜΑΖΗΝ).

http://www.shape.gr

Χρησιμοποίησε τον νόμο του Κάρμα προς όφελός σου!


Ο άνθρωπος μπορεί με έναν ευφυή τρόπο να χρησιμοποιήσει τον νόμο της Ανταπόδοσης (κάρμα) προς όφελός του. Ο νόμος του Κάρμα λειτουργεί βάσει των πράξεων που κάνουμε αυτή τη στιγμή, καθώς και και των πράξεων του παρελθόντος και, συνεπώς, των καταστάσεων που διαμορφώθηκαν απ’ αυτές. Έτσι, στην τωρινή μας ενσάρκωση θα αντιμετωπίσουμε μια σωρεία καταστάσεων που έρχονται από το παρελθόν, καθώς και αυτές που-συνήθως-απερίσκεπτα διαμορφώνουμε τώρα για να τις αντιμετώπισουμε στο μέλλον.

Ο άνθρωπος όμως, που δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο του Διδασκάλου, είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει τι είδους Κάρμα (ανταπόδοση) έχει διαμορφώσει. Αφ’ ετέρου, ένας μέσος άνθρωπος μπορεί μεν να έχει ακούσει ή διαβάσει τι είναι ο Καρμικός νόμος, αλλά επειδή δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη την λειτουργία του, να συνεχίσει να δρα απερίσκεπτα μην κατανοώντας ότι και η παραμικρή του κίνηση ή ενέργεια θα ενεργοποιήσει τον νόμο του Κάρμα, που πάντοτε λειτουργεί ως νόμος δράσης-αντίδρασης.

Το Συμπαντικό Κάρμα είναι σαν ένας τεράστιος ποταμός που συμπαρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του. Αλληγορικά, μέσα σε αυτόν τον ποταμό υπάρχουν διαφόρων ειδών ψάρια, άλλα έμπειρα και άλλα άπειρα. Τα έμπειρα γνωρίζουν πώς να χρησιμοποιούν τον ίδιο τον ποταμό. Χρησιμοποιούν το ρεύμα του προς διευκόλυνσή τους. Αφήνουν να τα παρασύρει χωρίς να κάνουν την παραμικρή κίνηση, επειδή γνωρίζουν πού οδηγεί. Έτσι τα έμπειρα ψάρια-δηλαδή οι Μύστες-χρησιμοποιούν το νερό του ποταμού προς όφελός τους. Δεν αντιστέκονται στο ρεύμα σπασμωδικά, αλλά κάνοντας τις ελάχιστες δυνατές κινήσεις αφήνουν να τους παρασύρει. Αντιθέτως, η μεγάλη πλειονότητα των ψαριών (το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας) είναι άπειρη και κάνει σπασμωδικές κινήσεις, που πολλές φορές την οδηγούν ακόμη και ενάντια στο ρεύμα.

Το ίδιο συμβαίνει και στο βασίλειο των πουλιών. Όταν πνέει πολύ ισχυρός άνεμος, τα άπειρα πουλιά κοπιάζουν πολύ για να ισορροπήσουν το πέταγμά τους, ενώ τα έμπειρα έχοντας απλώς τα φτερά απλωμένα εκμεταλλεύονται τα ρεύματα που δημιουργεί ο ισχυρός άνεμος, και έτσι πετούν καταναλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ελάχιστη ενέργεια.

Αυτό ακριβώς κάνουν και οι Μύστες. Αφήνουν το ρεύμα, να τους παρασύρει και δεν αντιστέκονται σε αυτό. Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει κάθε άνθρωπος που θα ενδιαφερόταν σοβαρά να εξελιχθεί. Επειδή όμως κάποιος που ασχολείται με τον Εσωτερισμό δεν είναι υποχρεωτικά και Μύστης, θα πρέπει να λάβει ορισμένα πράγματα υπόψη του.

Θα πρέπει να ψάξει βαθιά μέσα του να βρει τι πραγματικά ζητεί από τη ζωή του. Αναφέρω τη λέξη «πραγματικά», γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι υποκαθιστούν τις επιθυμίες τους με άλλες νομίζοντας ότι έτσι θα λύσουν το πρόβλημά τους. Εδώ όμως κάνουν λάθος. Ήλθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να περάσουμε τις εμπειρίες που μόνοι μας καθορίσαμε ως ελεύθερες οντότητες, άσχετα αν έχουμε συνείδηση του Ανώτερου Εαυτού μας ή όχι. Τις περισσότερες φορές ζούμε έχοντας συνήθειες που ούτε καν μας εκφράζουν. Θα πρέπει λοιπόν κατ’αρχήν να ψάξουμε προσεκτικά μέσα μας να βρούμε αν εκφράζουμε τις πραγματικές μας επιθυμίες. Πολλές φορές αυτές οι επιθυμίες έχουν σχέση και με πράγματα που δεν είναι αποδεκτά από τον κοινωνικό περίγυρο , και πολλές φορές το άτομο, φοβουμενο την κοινωνική κατακραυγή, τις καταπνίγει χωρίς να δώσει την απαιτούμενη σημασία. Εδώ γίνεται μία παρεξήγηση. Η αποστροφή για μία επιθυμία το μόνο που κατορθώνει είναι να φουντώνει την επιθυμία. Αν έχουμε επιθυμίες που θεωρούνται κακές, είτε από τη δική μας ηθική είτε από το κοινωνικό σύνολο, ό,τι και αν αφορούν αυτές οι επιθυμίες, υπάρχει μόνο μία λύση. Να φανταστούμε τον εαυτό μας ως τρίτοι, ως παρατηρητές, να δρα με τις συγκεκριμένες επιθυμίες.

Φανταστείτε λοιπόν τον εαυτό σας να δρα με μία συγκεκριμένη επιθυμία. Ψάξτε αν όντως η επιθυμία αυτή είναι πραγματική. Σιγουρευτείτε αν όντως αυτή η επιθυμία δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στους συνανθρώπους σας και στο περιβάλλον σας. Εαν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, και νιώθετε την ανάγκη να την πραγματοποιήσετε, θα πρέπει να το κάνετε. Έτσι φτάνουμε στην ιεράρχηση των επιθυμιών και των πόθων σας. Αφού ξεκαθαρίσετε τι ακριβώς θέλετε να κάνετε, ρίξτε το βάρος σας στον στόχο σας ή στους στόχους σας. Ασχοληθείτε με ό,τι σας ευχαριστεί και σας γεμίζει πραγματικά, αφήνοντας κατά μέρος τα υποκατάστατα. Θα πρέπει βέβαια να δώσετε έναν αγώνα για τον στόχο σας. Και εδώ είναι που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον Νόμο του Κάρμα προς όφελός σας. Από τη στιγμή που αποφασίσετε να εκπληρώσετε έναν στόχο σας πραγματικά, θα πρέπει και να τον ποθείτε ολόψυχα. Αν η επιθυμία σας δεν είναι πραγματική, δε θα νιώσετε από μέσα σας μία συνεχή θέρμη και δύναμη για την πραγματοποίησή της.

Το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να εκφράσετε προς τον Θεό τη θέληση για την πραγματοποίησή της. Αν η επιθυμία προέρχεται από τον πραγματικό σας εαυτό, είναι, δηλαδή, πραγματική και όχι στιγμιαία, αυτομάτως ενεργοποιείτε τον νόμο του Κάρμα, που έλκει καταστάσεις για την ικανοποίησή της.

Πάντοτε να συνοδεύετε το αίτημά σας με το «εαν είναι θέλημα Θεού να εκπληρωθεί η επιθυμία μου». Από τη στιγμή που την εκφράζετε ολόψυχα-με την καρδιά σας-αρχίζει η ενεργοποίηση του νόμου. Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό. Ο άνθρωπος που έχει γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του δυτικού πολιτισμού κάνει ένα μεγάλο αγώνα για να εκπληρώσει τις επιθυμίες του, επειδή ακριβώς δεν γνωρίζει ότι μπορεί να έλξει την ικανοποίησή τους με τη θέλησή του και μόνον.Έτσι έχουμε μια τεράστια σπατάλη ενέργειας, που θα μπορούσε να αποφευχθεί. Πολλές φορές αυτή η σπατάλη είναι εξαιρετικά φθοροποιός. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα :

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που συνεχώς κινείται ψάχνοντας να βρει μια λύση σε κάποιο πρόβλημα. Η πραγματική λύση μπορεί να περάσει από μπροστά του και να μην την αντιληφθεί, γιατί εκείνη τη στιγμή ψάχνει να βρει ο ίδιος λύσεις για μία επιθυμία του Ανώτερου Εαυτού του. Ενώ όμως ο Ανώτερος Εαυτός έλκει τη λύση, ο κατώτερος απασχολείται διαρκώς με την εξεύρεση λύσης με τα δικά του περιορισμένα μέτρα και σταθμά, και δεν την αντιλαμβάνεται που έρχεται προς αυτόν. Έτσι πολλές φορές έχουν χαθεί λύσεις σε πάρα πολύ σοβαρά ζητήματα. Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποφευχθούν , εαν εφαρμόζαμε τον τρόπο ζωής των αγγέλων, ακολουθώντας δηλαδή τον δρόμο της ελάχιστης αντίστασης.Αυτό το κατορθώνουμε μόνο με έναν τρόπο : Παραμένουμε καθαρά παθητικοί μετά την έκφραση της επιθυμίας μας. Δεν θα πρέπει να μας ενδιαφέρει πότε θα εκπληρωθεί η επιθυμία, αλλά απλώς να ποθούμε διακαώς την εκπλήρωσή της. Εαν περάσει κάποιος χρόνος μπορεί να απογοητευτούμε. Είναι τότε που μπορεί ο Ανώτερος Εαυτός μας να μας δημιουργεί μία ευκαιρία για να ελέγξουμε αυτή την επιθυμία. Αν έχει ατονήσει σημαντικά, τότε δεν ήταν πραγματική. Αν εξακολουθεί να μας διακατέχει ολόψυχα, τότε είναι σίγουρο ότι θα εκπληρωθεί. Το χρονικό όριο εξαρτάται από το πόσο εμείς είμαστε έτοιμοι και στο υλικό πεδίο για την εκπλήρωσή της, και σε αυτό το σημείο μπερδεύονται οι περισσότεροι. Αρκεί να λάβετε υπόψη σας ότι ο Ανώτερος Εαυτός γνωρίζει πότε είμαστε έτοιμοι για σημαντικά γεγονότα. Από τη στιγμή λοιπόν, που εκφραστούμε ολόψυχα, ο Ανώτερος Εαυτός ενεργοποιεί τον Νόμο και ενεργοποιείται και ο ίδιος για να εκπληρώσει την επιθυμία προετοιμάζοντας πάντοτε το έδαφος, αφού όμως πρώτα προετοιμάσει εσάς τους ίδιους.

Συνοπτικά, θα έλεγα ότι πρέπει να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας με διαλογισμό, με προσευχή, με οραματισμό ή όπως αλλιώς έχουμε μάθει, και μετά να μένουμε εντελώς παθητικοί περιμένοντας την εκπλήρωσή τους. Θα πρέπει να είμαστε σίγουροι για το αν είναι αληθινές και δεν θα πρέπει να τις βλέπουμε ξεχωριστά από εμάς. Πρέπει πάντοτε να φανταζόμαστε πώς θα δρούσαμε μέσα στο περιβάλλον μας, εκπληρώνοντάς τις, καθώς και τι αντίκτυπο θα είχαν στον περίγυρό μας. Τέλος, καλό θα είναι να διαλογιστούμε κατά πόσον είμαστε εμείς οι ίδιοι έτοιμοι για την εκπλήρωσή τους.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Σύγχρονες επιστολές των διδασκάλων της Σοφίας», του Roger De Pins, εκδόσεις Τετρακτύς.

awakengr.com

http://www.healingeffect.gr

Οι 3 συνήθειες των ατόμων που είναι ικανά να λαμβάνουν μεγάλες αποφάσεις


Οι περισσότεροι τρέμουν στην ιδέα της λήψης μεγάλων αποφάσεων, ωστόσο υπάρχουν άτομα που είναι σε θέση να διαχειριστούν με ευκολία οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή τους.  

Σύμφωνα με τη life coach, Susie Moore τα άτομα που είναι ικανά να λαμβάνουν μεγάλες αποφάσεις έχουν 3 κοινές συνήθειες.

1. Έχουν συγκεκριμένους στόχους για το μέλλον

Η εκδοχή του εαυτού μας στο μέλλον προϋποθέτει να έχουμε ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλουμε να κάνουμε βάζοντας ξεκάθαρους στόχους. Ένας εύκολος τρόπος για να το επιτύχεις αυτό είναι να συνδέσεις όσα κάνεις στην καθημερινότητά σου με τα σχέδια που έχεις για το μέλλον, κλέβοντας ένα 5λεπτο κάθε πρωί για να κάνεις μια υπενθύμιση για τους στόχους σου.

2. Δεν κάνουν πίσω

Τα άτομα αυτά αφοσιώνονται σε όσα θέλουν να πετύχουν και δεν οπισθοχωρούν. Όταν πρόκειται για μια απόφαση ζωής το μυστικό είναι να στρέφουμε την προσοχή μας σε αυτή μέχρι να καταφέρουμε να την πραγματοποιήσουμε. Σύμφωνα με τη life coach, η αληθινή επιτυχία είναι απόρροια της αφοσίωσης και της στοχοπροσήλωσης, ενώ το overthinking δεν επιτρέπεται.

3. Μετατρέπουν συνήθειες της καθημερινότητας σε μακροπρόθεσμους στόχους

Οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον πλανήτη βρίσκονται συνεχώς σε μια διαδικασία να μαθαίνουν καινούργια πράγματα και φροντίζουν να αξιοποιούν σωστά το χρόνο τους.Προσπάθησε να αφιερώνεις τον ελεύθερο χρόνο σου σε πράγματα που ενισχύσουν την παραγωγικότητά σου και προσπάθησε να περιορίσεις το χρόνο που περνάς online.  Καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί στο τι επιλέγουμε να λέμε καθώς ισχύει πως «είμαστε οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας».

http://www.govastileto.gr

Ξεγελάτε τον εγκέφαλο για να τρώτε λιγότερο; Τα μικρά πιάτα δυστυχώς δεν θα σας βοηθήσουν


Νέα έρευνα φαίνεται να καταρρίπτει τη δημοφιλή ιδέα ότι όταν σερβίρουμε φαγητό σε μικρότερο πιάτο, εξαπατάμε τον εγκέφαλο και μπορεί να φάμε λιγότερο. Δυστυχώς, όταν πεινάμε, ειδικά όταν κάνουμε δίαιτα, είναι λιγότερο πιθανό να ξεγελαστούμε από το μέγεθος του πιάτου, συνειδητοποιούμε ότι τρώμε λίγο και τελικά είμαστε πιο επιρρεπείς στην υπερκατανάλωση τροφής αργότερα.

Νέα έρευνα αμφισβητεί επικρατούσες μέχρι τώρα παραδοχές σχετικά με το πώς η όραση επηρεάζει το στομάχι μας.  Διεξάχθηκε από ερευνητές στο πανεπιστήμιο Ben-Gurion του Negev (BGU) του Ισραήλ οι οποίοι διερεύνησαν το δημοφιλές διαιτητικό τέχνασμα δίαιτας του να σερβίρεται φαγητό σε μικρότερο πιάτο, το οποίο βασίζεται στην οπτική ψευδαίσθηση Delboeuf. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη ψευδαίσθηση οι άνθρωποι αναγνωρίζουν διαφορετικά μεγέθη όταν τοποθετούνται μέσα σε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο αντικείμενο. Για παράδειγμα, το κλασικό πείραμα δείχνει ότι ένας μαύρος κύκλος γίνεται αντιληπτός ως μικρότερος όταν τοποθετείται σε μεγαλύτερο κύκλο από ό,τι όταν τοποθετείται σε μικρότερο. Η ψευδαίσθηση που ονομάστηκε έτσι από τον Βέλγο ψυχολόγο Joseph Remi Leopold Delboeuf, πιστεύεται ότι επηρεάζει το μέγεθος της μερίδας των φαγητών. Μια μελέτη του 2012 διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες σερβιρίστηκαν μικρότερη μερίδα σούπας όταν τους δόθηκαν μικρά μπολ σε σύγκριση με εκείνους που πήραν μεγαλύτερα.

Οι Ισραηλινοί ερευνητές διεξήγαγαν δύο πειράματα με συνολικά 131 συμμετέχοντες για να δουν αν η πείνα επηρεάζει την αντίληψη των τροφίμων σε διαφορετικά πλαίσια. Διαπίστωσαν ότι, όταν οι άνθρωποι στερούνται τροφής, είναι πιο πιθανό να προσδιορίσουν με ακρίβεια ένα μέγεθος μερίδας, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο τους σερβίρουν αυτή την μερίδα. Οι συμμετέχοντες που δεν είχαν φάει για τουλάχιστον τρεις ώρες είναι πιο πιθανό να προσδιορίσουν σωστά την μερίδα της πίτσας που τοποθετήθηκε είτε σε μικρό είτε σε μεγάλο πιάτο, σε αντίθεση με εκείνους που είχαν φάει πρόσφατα. Επιπλέον, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι δύο ομάδες μπόρεσαν να αναγνωρίσουν σωστά το μέγεθος της μερίδας μόνο όταν αυτό αφορούσε τρόφιμα. Όταν σε μια άλλη δοκιμασία οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συγκρίνουν το μέγεθος των μαύρων κύκλων που είχαν τοποθετηθεί μέσα σε κύκλους διαφορετικού μεγέθους, και οι δύο ομάδες έδωσαν παρόμοια ανακριβείς απαντήσεις.

Η ομάδα των επιστημόνων σχολίασε ότι τα ευρήματα της έρευνας που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Appetite, δείχνουν ότι η πείνα διεγείρει μεγαλύτερη αναλυτική επεξεργασία, η οποία δεν ξεγελιέται τόσο εύκολα από την οπτική ψευδαίσθηση. «Το μέγεθος του πιάτου δεν έχει τόση σημασία όσο νομίζουμε», λέει ο Δρ Tzvi Ganel, επικεφαλής του Laboratory for Visual Perception and Action στο Τμήμα Ψυχολογίας του BGU. «Ακόμα κι αν πεινάτε και δεν έχετε φάει ή προσπαθείτε να μειώσετε τις μερίδες που καταναλώνετε, μια μερίδα φαίνεται παρόμοια είτε  γεμίζει ένα μικρότερο πιάτο είτε περιβάλλεται από κενό χώρο σε ένα μεγαλύτερο πιάτο», διευκρινίζει ο Ganel.

«Την τελευταία δεκαετία, τα εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις τροφίμων χρησιμοποιούν σταδιακά μικρότερα πιάτα για να συμμορφώνονται με την αντιληπτική προκατάληψη ότι αυτό θα μειώσει την κατανάλωση τροφίμων», πρόσθεσε ο Δρ Ganel. «Η μελέτη αυτή καταρρίπτει την ιδέα. Όταν οι άνθρωποι πεινούν, ειδικά όταν κάνουν δίαιτα, είναι λιγότερο πιθανό να ξεγελαστούν από το μέγεθος του πιάτου, είναι πιθανότερο να συνειδητοποιήσουν ότι τρώνε λίγο και είναι πιο επιρρεπείς στην υπερκατανάλωση τροφής αργότερα», κατέληξε.

Αλλά όσοι είστε σε δίαιτα μην απελπίζεστε. Σύμφωνα με τον Δρ. Ganel, υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι το περιβάλλον επηρεάζει τις διατροφικές μας συνήθειες. Για παράδειγμα, αν είστε άνδρας, ο μπλε φωτισμός μπορεί να συμβάλει στη μείωση της κατανάλωσης τροφίμων. Το χρώμα παίζει επίσης ρόλο: μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2012 στο περιοδικό Appetite, έδειξε ότι το χρώμα του πιάτου μπορεί να επηρεάσει την πρόσληψη τροφής και ποτών. Συγκεκριμένα, ένα μπλε μπολ ή ένα φλιτζάνι έκανε τους συμμετέχοντες να καταναλώσουν περισσότερα σνακ και αναψυκτικά απ ‘ό,τι όταν το ίδιο σκεύος ήταν κόκκινο. Και μια μελέτη του 2006 έδειξε ότι οι συμμετέχοντες έτρωγαν περισσότερο αν άκουγαν μουσική. Με άλλα λόγια, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τρώμε, ακόμα κι αν η παλιά θεωρία του να χρησιμοποιούμε ένα μικρότερο πιάτο δεν λειτουργεί πάντα.

Φωτεινή Πουρνάρα

http://www.itrofi.gr